خان, افراد دیگری هم در هرات سکونت داشتند که اکثر آنان زمین های کشاورزی زیادی داشتند که به عنوان ارباب یا خان خطاب می شدند. از آن جمله می توان افرد زیر را نام برد:
1-حسین علی خان, در ولسوالی «اوبِه» که جوی آبی  فعلا هم به اسم آن معروف است بنام جویی حسین علی خان, به اندازه به قوم هزاره دلسوز بود که اصرار داشت زمین های شان را به این قوم قسطی بفروشد.
2-کفتان علی خان جاغوری که پیما نکار ساختن سرک (جاده) سوزک تا میمنه بوده است که حاکم وقت به پاس خدمات شان ده جریب زمین کشاورزی در « بُزدنک» که از دِهات مربوط به ولسوالی انجیل می باشد, هدیه می دهد.
3- ماما حسن نصف شهر, دادن لقب « نصف شهر» به این شخص از خود داستانی دارد و آن اینکه در آن زمان افرادی تنومند, قوی هیکل, چاقو کش, سخی خصلت و باغیرت را که چشم بد به ناموس و مال مردم نداشتند و تعدادی هم  نوچه »(جوانانی شبیه خودش) بدنبال داشت,  به آن شخص « بزن بهادر » می گفتند که معمولا هر منطقه ای یک بزن بهادر وجود داشت که امنیت آن منطقه را از هر جهت به عهده داشتند.
منطقه پایین آب « بزن بهادرش» ماما حسن نصف شهر بود که با نوچه های شان نصف شهر هرات را حریف بود ( که یکی از نوچه هایش را بنده می شناختم بنام ماما حفیظ کارته ), لذا  « بزن بهادرهای » مناطق دیگر شهر به او لقب نصف شهر را داده بودند. 
این شخص به اندازه قوی بود  که در حدود 1330 ش, مرحوم میرزاخان  وقتی که منزل مسکونی اش را  که فعلا بنام تکیه میرزا خان معروف است, وقف تکیه و محل برگذاری مراسیم دینی و خصوصا عزا داری امام حسین (ع) کرده بود, به دلیل خفقان و تعصب های کور آن زمان,  برای چنین مراسیمی از طرف پیروان مذاهب دیگر و چه بسا خود دولت, مزاحمت های به وجود می آمد, وقتی که میرزاخان این عمل نیک و خداپسندانه را انجام می دهد, امنیت تکیه و مردم که در مراسیم سوگواری شرکت می نمودند,  به عهده ماما حسن نصف شهر می گذارد. و تکایایی دیگری نیز امنیت اش به عهده ماماحسن نصف شهر بود مثل تکیه حاج نظر و تکیه مسگرها و .... 
آری, ماماحسن نصف شهر با یاوران شان در تمام تکیایی مذهبی هرات از طرف مردم منطقه حمایت می شد و او هم برای محافظت از مردم و عنعنات مذهبی مردم شان جانانه می ایستاد, از جمله افراد سرشناسی که از ماماحسن نصف شهر را حمایت می کرد مرحوم باب الدین خان بود که شخی شخیص و در دستگاه دولت هم از جایگاه خاصی برخوردار بود. سر انجام ماماحسن نصف شهر در دیار غربت به سن 105 سالگی در یکی از دهات چناران داعی اجل را لبیک گفت, روحش شاد و یادش گرامی باد.    

راوی حاج جمعه خان قلندری